اروند

arwand — Thu, 08 Jul 2010 20:47:00 GMT

پلنگ بیشه سرخ

خالی شده هوای دلت از جنونِ تو

تیزاب تلخ خاطره ها بود خونِ تو

رم کرده آهوان خیالات آبیت

از آن پلنگ بیشه سرخ درونِ تو

انگار در درون تو آتشفشان شُکفت

یا گِردباد گشته تمام سکونِ تو

انگیزه ای برای سرودن نمانده است

تا عشق ترک کرده دل واژگونِ تو

ماهی شدی میان دل بِرکه زُلال

خشکید آب بِرکه زبخت نگونِ تو

تیزاب تلخ خاطره ها بود خونِ تو

خالی شده هوای دلت از جنونِ تو

arwand — Thu, 10 Dec 2009 14:41:00 GMT

هدیه به مهاجر دختران افغانستانی

رویا

رویا هنوز عاطفه بودو بهار بود

درامتداد جادهء غم بی قرار بود

رویا که تازه آمده از راه های دور

بر آشیان ِ سوخته امیدوار بود

رویا غریبه بود که یک آشنا نداشت

با نیشخند مردم شهرش دچار بود

رویا تمام کودکیش را مرور کرد

گم گشته اش درخت بلند ِ چنار بود

تنها نبود گم شده اش آن درخت سبز

همبازیان کودکی اش بیشمار بود

رویا ندید روز خوشی درتمام عمر

اما هنوز عاطفه بود وبهار بود

arwand — Sun, 23 Aug 2009 18:09:00 GMT

شاعر....

خط خط زده ست گوشه سرخ کتاب را

با پنسلش کشیده چنین آفتاب را

پرسش نوشته است، که آیا ؟وخط زده ست

خالی گذاشته است ستون جواب را

پر کرده میز کاریش از کاغذ و قلم

با عطر قهوه خط زده از خانه خواب را

شاعر گرفته دست خودش را و رفته است

اینجا گذاشته است فقط اضطراب را

درجستجوی نام تو ای عشق این چنین

خط خط زده ست گوشه سرخ کتاب را

arwand — Sun, 08 Mar 2009 12:46:00 GMT

کامبخش آزاد شد!

arwand — Wed, 16 Apr 2008 16:43:00 GMT

سلام دوستان گران ارج !

قابل یادآوری میدانم که دوست عزیزم دکتور پرویز آرزو مرا متوجه نکاتی نمودند که جای دارد از ایشان سپاس گزاری نمایم و به امید سرافرازی و همکاری های بیشترشان دراین زمینه وبرای دوستان که لطف نمودند وپیام نوشتند روزهای عاشقانه آرزو می کنم.

به یاد مظلومان که در هفت و هشت ثور قربانی شدند.

دوانفجار

اما، چرا، چگونه چنین بد سرشت بود

دوشیزه بهارمن این گونه زشت بود

دهقان ما که مور وملخ پروریده بود

انگار بی خیال بُد از آنچه کشت بود

موروملخ رسید برافگند باغ را

برکند هرچه خانه و دیوارو خشت بود

دوانفجار، آه ، شکستن، سکوت و هیچ

این گونه غم پی آمد اردیبهشت بود

arwand — Tue, 17 Apr 2007 21:21:00 GMT

چای سبز

من خسته تر زقامت یک قهوه خانه ام

باری جدایی های توخم کرده شانه ام

گم کرده است راه خیابان خانه ات

این دل که هر چه داشت به غیراز نشانه ام

من با سکوت قول وقراری نداشتم

اما چو سنگ سخت چنین بی ترانه ام

تصویر موج موج تو در شیشه ای خیال

پر رنگ کرده خواب سیاه شبانه ام

پر گشته ام زپوچیی سیگار و چای سبز

گویی خودم چو قامت یک قهوه خانه ام

خواب

آیینه،آب ، دریا خوابم ویا که بیدار

درباغ ها تو بودی یا کاج یا سپیدار

درجستجوی نامت با واژه پشت واژه

تا مرز عشق رفتم با بال های پندار

آیا حضور گرمت تابیده بود اینجا

انجیر گل نموده ناژو شده است پر بار

نام ترا نوشتم هر چند من ندانم

باید زتو بپرسم نام تو چیست ای یار

صبح است تیلفونم با لطف می نوازد

خوابم وخواب دیدم با چشم های بیدار

انتظار

^{کسی زآمدن شب به کوچه جار زده است}

^{کسی برای خودش حلقه های دار زده است}

^{کسی که هیچ ندانم چه نسبتی دارم}

^{تمام حق مرا یکسره قمار زده است}

^{به کوچه شام شبیخون نام شب جاری}

^{به خانه رستم وشهنامه را غبار زده است}

^{عزیز رفته مسافر شده از این وادی}

^{دوچشم عاشق ما مهر انتظار زده است}

^{کجاست سایه آسایش برای سرود}

^{پر خیال مرا سیم خاردار زده است}

arwand — Sun, 21 Jan 2007 13:55:00 GMT

سلام دوستان عزیز این بار نیز مهمان تجربه های سال های گذشته ام خواهی بودید؛ راستش بعد از خواندن شعر های دوستان نازنینم جناب دریا باری وآذریون عزیز این کارهایم مجبورم کردند که در صفحه بگذارم شان به امید سلامتی شما.

بن بست

درچهار راه ايستاده ام

درفراروي من چراغهاي هدايت

به رنگ زرد شگفته

به كجا سفر نمايم

خطاب

ای تجسم تنهایی من

به یاد داشته باش

خفاش می هراسد

آنگاه که نور

دردستانت می شگوفد

عاشقانه

پرنده گان سبز سرود

بر درخت پندارم

لانه می سازند

آنگاه که تو

ترانه چشمانت را

از پنجره عشق

زمزمه می کنی.

پیام

بگو برای خزان

که نیاید امسال

بهارنیامده بود.

زمان

یک قدم پیش فاجعه

یک قدم پس خاطره

بهتراست اینجا بیاویزم خودم

بر حلقه یک دار

تنهایی!

arwand — Wed, 04 Oct 2006 21:35:00 GMT

رباعی ها

بیتوسفـــــر دراز دارم ای دوست

یک سینه ترانه،رازدارم ای دوست

بی تو بی تـــــــــو چقدر باید بروم

اینجاکه ترا نیاز دارم ای دوست

چشمان تو با سپیده هم پیوند است

آمیزه اشک انتظار چند است

چشمان تو رودبار جاریی غزل

پاکیزه ترین ترانه ء اروند است

تصویر نگاه تو هنوزم یاد است

درآتش خرمن ِ خیالم باد است

ای دخترکِ ترانه های دل من

نام ِ دگر سکوت من فریاد است

با زمزمه وترانه جاری شده ای

از چشمه نور آبیاری شده ای

از سنگ وستاره ودرخت ودریا

درباورمن تو یادگاری شده ای

نام تو طراوتِ بهار است مرا

باغ غزل و شگوفه زار است مرا

با نام توابتدای یک فصل بهار

مفهوم تمام روزگار است مرا

تا باغ شگفت یادگارت گفتم

پاییز تپید نو بهـــــارت گفتم

تنها تنها دراین دیار غربت

بنشستم ودرد انتظارت گفتم

پاییز رسید وخانه را آتش زد

گلهای ترو جوانه را آتش زد

ازدردِ کدام زخــــم فریاد کنم

آواز مرا ترانـــــه را آتش زد

درلانه سبز سار آتش خوردیم

ازباغچه تا بهار آتش خوردیم

تا فاجعه را گلوی فریاد شدیم

برقامتِ چوبدار آتش خوردیم

توسبز شوی بهار من سبز شود

یک باغچه روزگارمن سبز شود

تو ابر شوی ببــــــاری آرام آرام

خاکسترو شوره زار من سبز شود

همسایه آفتاب بــــــــــودی گفتم

بر پرسش دل جواب بودی گفتم

پرواز بلند واژه هــــای دل من

یک دفتر شعر ناب بودی گفتم

دل خسته شدیم و باغ را می جویم

درکوچه شب چراغ را می جویم

از درد وجدایی ها سرودیم اکنون

همباور بی سراغ را می جویم

اشگوفــــه دهد بهاره چشمانت

درخلوتِ مـــن ستاره چشمانت

دروسعت یک سرود پایان نشود

بیــــــت تر و استعاره چشمانت

arwand — Wed, 20 Sep 2006 09:25:00 GMT

دوبیتی ها

جفای بیشمارت میتوان گفت

خزانم، از بهارت می توان گفت

فقط از دفتر تلخ جدایی

سخن از انتظارت می توان گفت

نوای سار ها غم دارد امروز

سرودِ سرو ها کم دارد امروز

تو گویی بر لبان ِ پاک مردم

تبسم رنگ ماتم دارد امروز

نه غم می بالد اینجا نی ترانه

نه فریاد بلند عاشقانه

نمانده لحظهء سبز ِ به غیراز

طناب گردن وشلاق وشانه

تمام زنده گانی درد دیدیم

قیامت با نگاه سرد دیدیم

کسی آهی نگفت از دردهامان

فقط یک مشت از نامرد دیدیم

قیام وخون وخنجر دیده مردم

شهادت را مکرر دیده مردم

زبخت تیره مان فریاد فریاد

جفا ها از برادر دیده مردم

غریب وبیکس وبی سرنوشتم

من آن تبعیدی باغی بهشتم

هوای تازه میجوایم خدا یا

نگیرد ریشهء اینجا سرشتم

دوچشمت آفتاب و نور شعرم

لبت شیرین تراز انگور شعرم

خیالم از وجودت سبز سبز است

بیا ای آخرین وخشور شعرم!

زمستان باغ را جان می فشارد

گلوی سبز ِ گلدان می فشارد

نمیدانم چه خواهد شد بهاران

که آتش دست باران می فشارد

به م.ع.دانشور

صدايت معني سبز ترانه

غرورت آفتاب اين زمانه

تو رفتي ما واين درياي آتش

تورفتي خاطراتت جاودانه

دل من بی سری را می پسندد

زبان زرگری را می پسندد

دل من از سری بد ذوقیی خود

کلاه عسکری را می پسندد

دل من باز عاشق گشته امشب

برای دلبری دق گشته امشب

اگر غم را تو دندان می شماری

دل من مثل ساجق گشته امشب

دل من خسته گشته لال گشته

سر چاراهیی پامال گشته

دل من در پل چرخیی سینه

دچار حبس چندین سال گشته

دلم افغانیی آواره گشته

فلسطین گشته وبیچاره گشته

دل من مثل شهر خوب کابل

پراز ویرانیی خمپاره گشته

arwand — Tue, 19 Sep 2006 18:07:00 GMT

آنسوی دریا

گاه فصل از امید واز ترنم می شوم

گاه درپهنای دلتنگیی خود گم می شوم

اشک اشکم از جدایی ها واما ناگهان

می گشایم چشم هایم را تبسم می شوم

مادرم آنسوی دریا موج ِ اشک وانتظار

من زحجم ِ بیکسی اینجا تلاطم می شوم

گرنیابم راه رفتن سوی خانه حیف حیف

ماهیی بیتاب حوض ِ خشک مردم می شوم

نسل من

بازمی بینم همان یک خواب را

آسمان تار وبی مهتاب را

کفتر پندار من بی ذوق بود

برگزیده پهنهء مرداب را

گشته خالی ازصداقت آسمان

تا زمین کرده فرامش -آب را-

دربیان لحظه ها گم می کنم

فکرهای آبیی نایاب را

از کی گیرد پهلوان نسل من

کیفر جاندادن سهراب را

من نمی دانم چه تعبیرش کنم

باز می بینم همان یک خواب را

شگوفه

دل های بال بستهء مارا عبور کرد

پسکوچه های خستهء مارا عبور کرد

امید های جنگلیی باغ سبز گشت

ناژوی قد شکستهء مارا عبور کرد

شعری برای رستن برگ درخت خواند

باغ ِ به خون نشستهء مارا عبور کرد

پربار کردزمزمه های نگفته ام

حرف دل گسستهء ما را عبور کرد

امید باغ قامت جنگل هوای رود

دل های بال بستهء ما را عبور کرد

شگوفه

شگوفه پاسخ شلاق های سرمایست

شگوفه نام ونمادِ برای زیبایست

شگوفه قافیه شعر سبز باغستان

هوای جاریی پندار های نیمایست

شگوفه قاصد رنگین زبان فروردین

برای باغچه عنوان از شگوفایست

شگوفه ! زمزمه از صمیمیت سرکن

که درگذرگه من نغمه های تنهایست

به باغ سبز خیالات عاشقانه من

شگوفه معجزه از بلند بالایست

شگوفه

تویی زجنس درختان وهمتبار درخت

تویی نشانه پاکیزهء بهار ِ درخت

تمام قصه یک فصل دروجود تو بود

تویی به باغچهء سبز اعتبار درخت

تویی که رنگ دگر دربهار می ریزی

وگرنه نیست چنین سبز افتخار درخت

تویی که باغچه ها از ترانه لبریز اند

زبان زمزمه های یی برای سار درخت

هوای آمدنت معنی بهاران بود

ورفتن تو فراهم نمود دار درخت

تا یخ نبسته

اینجا هوا برای تنفس کمی کم است

لبخند ما نشانه صد ساله ماتم است

دیوی سپید وچاه شغاداست پیشرو

آیا میان رگ رگی ماخون رستم است؟

شاید طلسم خامشی ام بــــــاز بشکند

هرچند واژه های سرودم فقط غم است

گم کرده ایم واژهء نایاب عشق را

سرهای ما برابر وجدان ما خم است

تا یخ نبسته دست ودلم معترف شوم

اینجا برای بودن من چون جهنم است